πρᾳότης, πραότης, ver: πραΰτης. πραΰτης (Rec. -ότης, exceto Tg, 1Pe, ll. com, onde πρᾳύτης), -ητος, ἡ, forma tardia de πραότης, [na LXX: Sl 45:4 90:10 132:1 (עַנְוָה, עֱנוּת, Et 5:1, Eclo 6:1-37 * ;] mansidão, brandura: 1Co 4:21, 2Co 10:1, Gl 5:23 6:1, Ef 4:2, Cl 3:12 (ver Lft., em l), 2Tm 2:25, Tt 3:2, Tg 1:21 3:13, 1Pe 3:15.† SIN.: ἐπιεικία, q.v (AS)