Strong G1722 • Grego
ἐν
en
en,
prep, (a mais frequente de todas no NT), com dativo (= Heb. בְּ, Lat. in, com ablativo).
__I. De lugar, com dativo de coisa(s), de pessoa(s), em, dentro, sobre, junto a, por, entre: en t. polei, Lc 7:37; t. ophthalmoi, Mt 7:3; t. koilia, Mt 12:40; t. orei, 2Pe 1:18; t. thronō, Ap 3:21; t. dexia t. theou, Rm 8:34; en hēmin (Abbott-Smith tem hymin), Lc 1:1; de livros, en t. bibliō, Gl 3:10; t. nomō, Mt 12:5, outros; en tois t. Patros, na casa do meu Pai (ARA; cf. M, Pr., 103), Lc 2:49; trop., da região do pensamento ou sentimento, en t. kardia (-ais), Mt 5:28, 2Co 4:6, outros; t. syneidēsesin, 2Co 5:11; após verbos de movimento, em vez de eis (constructio praegnans, um uso estendido no grego tardio além dos limites observados no grego clássico; cf. Bl., §41, 1; M, Th., 12), apostellō . . . en, Mt 10:16. dedōken en t. cheiri (cf. tithenai en chersin, Homero, Ilíada, i, 441, outros), Jo 3:35; idem após verbos de vir e ir (não no grego clássico), eisēlthen, Lc 9:46; exēlthen, Lc 7:17.
__II. De estado, condição, forma, ocupação, etc.: en zōēi, Rm 5:10; en t. thanatō, 1Jo 3:14; en peirasmois, 1Pe 1:6; en eirēnē, Mc 5:25; en doxē, Fl 4:19; en praütēti, Tg 3:13; en mystēriō, 1Co 2:7; en t. didachē, Mc 4:2; de uma parte contida em um todo, en t. ampelō, Jo 15:4; en heni sōmati, Rm 12:4; de objetos ou pessoas acompanhantes (dativo simples no grego clássico), com, en haimati, Hb 9:25; en deka chiliasin, Lc 14:31 (cf. Jd 14, At 7:14); similarmente (clássico), de vestuário, armadura, armas, en stolais, Mc 12:38; en esthēti lamprā, Tg 2:2; en maxairē, Lc 22:49; en rhabdō, 1Co 4:21 (cf. en toxois, Xenofonte, Mem., 3, 9, 2); de maneira (clássico), en tachei (= tacheōs), Lc 18:8 (cf. Bl., §41, 1); de influência espiritual, en pneumati, Rm 8:9; en p. akathartō, Mc 1:23; da relação mística da vida cristã e do próprio crente, com Deus e Cristo (cf. ICC, Rm., 160f.; Mayor sobre Jd 1; M, Pr., 103): en Christō, Rm 3:24, 6:11, 1Co 3:1, 4:10, 2Co 12:2, Gl 2:17, Ef 6:21, Cl 4:7, 1Ts 4:16, outros.
__III. Do agente, instrumento ou meio (uma extensão do en clássico de instrumento—veja LS, veja a palavra Ill—correspondendo ao uso semelhante do Heb. בְּ), por, com: en hymin krinetai ho kosmos (= clássico para, C. dativo), 1Co 6:2; en t. archonti t. daimoniōn, Mt 9:34; en haimati, Hb 9:22; en hydati, Mt 3:11, outros; en machairā apoktenei (cf. o absol. en m., en rhabdō, supra., II, que alguns classificariam aqui), Ap 13:10 (cf. 6:8). Aliados a este uso e distintamente semíticos são os seguintes: ēgorasas . . . en t. haimati sou (cf. BDB, veja a palavra בְּ, III, 3), Ap 5:9; homologein en (= Aram. אודי בּ; cf. McNeile sobre Mt, I.com; M, Pr., 104), Mt 10:32, Lc 12:8; omnynai en (= acusativo clássico, assim Tg 5:12), Mt 5:34, outros; também à taxa de, equivalente a, Mc 4:8 (WH; vv. ll., eis, en), At 7:14 (LXX).
__IV. De tempo,
__(a) em ou durante um período: en t. hēmerā (nykti), Jo 11:9, outros; en sabbatō, Mt 12:2, outros; en tō metaxy, entretanto, Jo 4:31;
__(b) no momento de um evento: en t. parousia, 1Co 15:23; en t. anastasei, Mt 22:28;
__(c) com artigo infinitivo,
__(α) presente (assim às vezes no clássico, mas não como no NT = heōs; V. M, Pr., 215), enquanto: Mt 13:4, Mc 6:48, Gl 4:18, outros;
__(β) aoristo, quando, depois: Lc 9:36, outros;
__(d) dentro (clássico): Mt 27:40,
__V. Em composição: (1) significado: (a) com adjetivos, significa geralmente a posse de uma qualidade, como enalios, endoxos; (b) com verbos, continuidade em (antes de en) ou movimento para (antes de eis), como emmenō, embainō. (ii) Assimilação: en torna-se em- antes de β, μ, π, φ, ψ; eg- antes de γ, κ, ξ, χ; el- antes de λ. Mas nos MSS mais antigos do NT, seguidos por edições modernas, a assimilação às vezes é negligenciada, como em engraphō, enkainizō, etc.
(AS)
🔬 Precisa dos dados brutos ou do texto interlinear?
Acesse o interlinear completo, morfologia detalhada e referências cruzadas TSK via API JSON.
Ver Documentação da API